Widzialne jest przejawem niewidzialnego

Zjawiska i zdarzenia w świecie materialnym są śladami wibracji duchowego światła. Prawda ta fundamentalna rozwija się w prawo duchowe: 

Nic  nie pojawi się na powierzchni, jeżeli nie zaistniało wcześniej w głębi; nic nie pojawi się też na zewnątrz, jeżeli nie zaistnieje wewnątrz.

Jeżeli natomiast coś już zaistniało, musi mieć swoją przyczynę w głębi. Nasz świat jest piękny jak Rajski Ogród. Tak został stworzony na płótnach macierzy Miłości, w której Artysta nazywany przez nas Bogiem Ojcem, malował pierwsze akty tworzenia, by wskazać nam zasady prowadzenia pędzla. Nie wsłuchaliśmy się uważnie w rady Mistrza. Wybraliśmy krnąbrny styl bohomazów wolnej woli, która zagubiła się w labiryntach i oślepła na całość i pełnię miłości. Odwróciliśmy widzenie kolorów w negatyw wartości. I tak to  tułamy się po najlepszym ze światów - po Ziemi. Niszcząc siebie nawzajem, niszcząc nasz naturalny dom.

Mutujemy - bez zrozumienia, że cykl ma się zakończyć w duchowym świecie, a z ziarna życia rozwija się owoc. Owoc żywota twego, który już jest zanim się dopełni.

Owoc jest na zewnątrz - ziarno wewnątrz  procesu cyklicznego wzrastania. I nie są to procesy dwa, lecz jeden. Grzeszny, czy niepokalany? Wolny, czy zniewolony? Prawdziwy, czy zasłonięty pieczęcią iluzji?

Powtórzmy słowa Matki Teresy.

„Owocem ciszy jest modlitwa,

Owocem modlitwy jest wiara,

Owocem wiary jest  miłość,

Owocem miłości jest służba,

Owocem służby jest spokój.”

Spójrzmy na ten sam proces z innej perspektywy:

Modlitwa rozwija się z ziarna  ciszy,

Wiara rozwija się z ziarna modlitwy,

Miłość rozwija się z ziarna wiary,

Służba rozwija się z ziarna miłości,

Spokój rozwija się z ziarna służby.

I wyciągnijmy rozumny wniosek:

Taka jest droga od ciszy do pokoju.

Droga faktycznie jest taka, lecz czy po niej wędrujemy? Oj, niech każdy szuka lub nie odpowiedzi na to pytanie we własnym sercu, w oczach bliźniego.

Bądź ogrodnikiem własnego życia. Siej, pielęgnuj myśli, uczucia, uczynki i zbieraj plony. Zadbaj, by gleba twojego umysłu i serca była żyzna. 

I zapamiętaj!

Pokój tego świata rodzi się w ciszy Twojego serca. Bez kontaktu z zarodkiem ciszy,  uśpionym głęboko w duszy każdego  człowieka, nasz świat nie zazna pokoju. Ugrzęźnie na następne wieki w oku cyklonu. Osaczony przez nienawiść i pogardę armii eunuchów popychanych przeciw sobie przez pychę zniewolonych panów - ku zaciekłej rywalizacji, ku kolejnym podbojom, ku wojnie. Pod sztandarami walki o pokój, z ideologią ujarzmiania niepokornej natury, która nie chce się poddać pysze i skłania do pokory każdy zdrowy umysł i czyste serce.

Prawo popytu i podaży

Przyszedłeś na ten świat, by służyć, a służba nie jest drogą niewolników, lecz ludzi naprawdę wolnych.

Nie pytaj siebie: dlaczego masz służyć? Pytaj: jak i komu możesz pomóc?

Istnieje bowiem na tym świecie przynajmniej jedna osoba, która oczekuje twojej służby, pragnie pomocy – to ty sam. Ale rozejrzyj się. Potrzebujących jest wielu. Oczekują na pomoc, modlą się, żeby coś zmienić w swoim życiu, pragną odmiany losu na lepszy.

Miłość jest służbą w swym praktycznym i najbardziej konkretnym wymiarze. Służbą dla Boga i bliźniego twego. Nie inaczej.

Przekrocz świat podzielony na niewolników i panów. Nikt, niezależnie od statusu społecznego, pozycji, urody i zasobności portfela, nie jest pozbawiony godności.

Służba to  zajęcie godne, pełne dla radości, którą niesie w sobie. Na służbę zawsze istnieje społeczne zapotrzebowanie. Odkryj więc swoją dharmę - podstawowe zadanie życia. Wypełnij je.

Wypełnianie dharmy przyniesie więcej prostych radości  niż myślisz.

Jeżeli widzisz, że bonzowie wielkich korporacji i możni tego świata podążają zupełnie inną drogą, nie przejmuj się. To nie jest twoja droga, nawet jeżeli zatrudniłeś się w wielkiej korporacji. Rób swoje, ze świadomością służby. Gdy pojawią się granice dla twojej uczciwości, nie przekroczysz ich. Odejdziesz w swoją stronę i poniesiesz konsekwencje tej decyzji.

Nikt  nie sugeruje, że służba to jedno wielkie pasmo przyjemności, zaszczytów i gratyfikacji. Raczej chodzi o  wierność sobie, o świadomość, że prawo popytu i podaży w duchowym wymiarze, nie oznacza dokładnie tego samego, co w ekonomii.

Prawo duchowe mówi bowiem: Odkryj własną Dharmę i przyjmij się na służbę, by ofiarować z miłością i oddaniem bliźniemu swemu proste dary własnej pracy i obecności oraz przekonaj się, że istnieje na twoją usługę społeczne zapotrzebowanie.

Inaczej mówiąc: Jeżeli odkryjesz, jakie jest twoje powołanie i co możesz dać innym (podaż), pojawi się na to zapotrzebowanie (popyt), czyli ludzie, których pragnieniem było i jest, żeby to dostać.

Co to ma być?  Nie wiem, nie muszę tego wiedzieć. Ale ty, z całą pewnością,  będziesz wiedział, gdy odkryjesz ten rodzaj pracy na służbie, który wypełni  radością, wolnością i  lubieniem każdą chwilę życia.       

Wypełnij Dharmę. Szukaj własnej drogi, szukaj własnego miejsca, poświęć coś, by odzyskać coś nieskończenie większego. Siebie.

Duchowe prawo podaży i popytu można zapisać jako proste równanie: oddajesz, by przyjmować!

Oddajesz siebie, by przyjmować Boga. Jak to nazwać? W najprostszych słowach  nazwiemy to w tym miejscu Komunią Świętą.   I wiesz, coś dodam od siebie: Ani jedno słowo nie stało się w  lustrze tego posta świętokradcze.